अवस्था

बघ… दिसलं ना? तू नाही म्हणालीस तरी मला ठाऊक आहे की दिसतंय तुला. तू नाही सांगितलंस तरी ठाऊक आहे मला की सापडलंय तुला. तुझ्या शांततेला, तुझ्या मुकेपणाला दगा देऊन तुझ्या डोळ्यांतून बाहेर पडलेला आणि अलगद गालावरून ओघळत चाललेला तो मोत्याचा टपोरा थेंब मला बरंच काही सांगून जातोय. तुला गवसलंय ते. ज्याला संत “ऐसे गा ते ब्रह्म” म्हणून गेलेत. ज्याला आपले ऋषी सत् चिद् आनंद म्हणून गेलेत. तुला दिसतंय ते असंच काही आहे, तुला गवसलंय ते असंच काही आहे, होय ना? मलाही दिसलं होतं बऱ्याच दिसांपूर्वी. माडगुळकरांची कविता वाचत होतो. ज्ञानियाचा वा तुक्याचा तोच माझा वंश आहे, माझिया रक्तात थोडा ईश्वराचा अंश आहे. असंच भेदून गेलं होतं मला. आणि पुढचे अनेक क्षण त्या वेगवेगळ्या शब्दांना साधणाऱ्या त्या एका अनाम भावनेला बघून, अनुभवून सुखावलो होतो मी. सुखावलो? छे. खरं तर सुखावलो हे चुकीचं आहे. पाण्याने “मी ओला झालो” म्हणण्यासारखं! ज्ञानेश्वर म्हणतात “विचरें विश्व होऊनि विश्वामाजी” मला ज्ञानेश्वर कोणत्या अवस्थेला गेले होते हे माहीत नाही, पण माझ्या इवल्या इवल्या टाचा जमेल तितक्या उंच करून माझ्या क्षुद्र जाणिवांच्या भिंतींच्या पल्याड क्षणभर बघितलं होतं तेंव्हा असंच काहीसं झालं असावं त्यांना असं वाटतं. नुसता आनंद. ओतप्रोत भरलेला. अत्र तत्र सर्वत्र. हे सगळं जग एक आहे, या सगळ्या विजातीय वाटणाऱ्या गोष्टींमध्ये एक समान धागा आहे. आणि या सगळ्यांच्या केंद्रस्थानी… मी? तो काय असतो? केंद्र सापडतच नाही. सगळाच अफाट विस्तार. इथे केंद्र शोधायचा कसा? इथे प्रत्येक बिंदू केंद्र आहे. अन मी? तो विरघळून गेलाय यात कुठेतरी. अवघेचि वैकुंठ चतुर्भुज. त्या खिडकीतून बाहेर डोकावताना तुला पाहून हे सारं आठवतंय. हे क्षण असेच असायचे. इतका आनंद. काहीतरी वेगळं गवसल्याचा. हृदय मोठं होऊ पाहतं तो आनंद त्यात मावावा म्हणून. क्षणभर वाटतं फुटेल की काय. इवली इवली ओंजळ घेऊन समुद्राकाठी यावं आणि झेलायला बघावं त्याला त्या दोन हातात अशी आमची व्यथा.

असो. तू आनंद घे. शब्दांची हमाली आज माझ्याकडेच असू दे. तिथं खिडकीत बसून तू चांदण्यात न्हा. इथे बसमध्ये बसून करकर वाजणाऱ्या हवाभरल्या वेफर्सच्या पुड्यात हात घालून शेवटचा अख्खा वेफर शोधायचाय मला.

२२ सप्टेंबर २०१९

नाशिक पुणे प्रवासात

Posted in Musings of a wanderer | यावर आपले मत नोंदवा

On the brink… again

There I stand again… At the threshold of my existence… Staring blankly at the void that you have left behind… It was not a time of peace but of perpetual war when you were there… Now is the time not of peace but of perpetual war when you are not here… Some things simply don’t leave quietly… You just can’t allow some things to leave silently… Shattered beliefs lied in your wake when you entered my life… shattered dreams lie in your wake when you left that elephant sized hole behind… It is simply too hard to fill that hole… Life is more like a ship sailing in the sea with a hole in it. Water gushes in through that hole and you try, despite knowing that you cannot, to fill the void… Yet you try in vain… All you end up doing is stretching yourself to the fullest to ensure that you feel fulfillment, contentment and happiness when you know you simply cannot and feeling tired at the end of the day. You hope for sunny days when a shadow looms on the horizon… A shadow of absence, of a love long lost… You hope for music of joy when you have sound of shattered dreams reverberating through your ears… Dreams that lie broken… You try to rush, overdo yourself, overrun this feeling of disconsolateness only to feel like a butter spread over too much bread. One morning you get up to realise how tired you are and how plugging that one single hole is so difficult… All you are left with is a disjointed feeling and a sentence you heard sometime ago “it is a terrible dream, life is” …

Posted in Uncategorized | यावर आपले मत नोंदवा

On the brink… again

There I stand again… At the threshold of my existence… Staring blankly at the void that you have left behind… It was not a time of peace but of perpetual war when you were there… Now is the time not of peace but of perpetual war when you are not here… Some things simply don’t leave quietly… You just can’t allow some things to leave silently… Shattered beliefs lied in your wake when you entered my life… shattered dreams lie in your wake when you left that elephant sized hole behind… It is simply too hard to fill that hole… Life is more like a ship sailing in the sea with a hole in it. Water gushes in through that hole and you try, despite knowing that you cannot, to fill the void… Yet you try in vain… All you end up doing is stretching yourself to the fullest to ensure that you feel fulfillment, contentment and happiness when you know you simply cannot and feeling tired at the end of the day. You hope for sunny days when a shadow looms on the horizon… A shadow of absence, of a love long lost… You hope for music of joy when you have sound of shattered dreams reverberating through your ears… Dreams that lie broken… You try to rush, overdo yourself, overrun this feeling of disconsolateness only to feel like a butter spread over too much bread. One morning you get up to realise how tired you are and how plugging that one single hole is so difficult… All you are left with is a disjointed feeling and a sentence you heard sometime ago “it is a terrible dream, life is” …

Posted in Uncategorized | यावर आपले मत नोंदवा

Hiraeth

hiraeth (n.) a homesickness for a home to which you cannot return, a home which maybe never was; the nostalgia, the yearning, the grief for the lost places

My morning today started with an article about Pashtu Hindus, how they migrated after partition to India and how the elderly ladies of the community moved to tears when they heard songs from their childhood. Story of a home lost in time, a place which lives in your memories.

After a while, when I was thinking about this, I stumbled upon this word “hiraeth”. The word took me to a scene from the movie Dunkirk. Soldiers are trapped on the beach. German bombers are flying above their heads. Hope is fading. Their home which is few miles away is looking more distant with every passing moment. And then suddenly one fine moment, hundreds of ships appear on the horizon. One captain asks his commander, “What do you see?”. “Home” replies the commander. I’ve read about Dunkirk a lot of times. In our history textbooks, it was described in a paragraph. It was never enough for though. Earlier, Dunkirk stood as successful retreat for me. But after watching the movie, it is those ships, those people risking their lives to save unknown soldiers, the feeling that home gets to you when you cannot reach it, that is something that Dunkirk stands for me.

Gulzar writes in one of his poems: remove roads, raze cities to the ground, erase all forms of human habitation and yet one can build a home without brick and mortar, if he gets someone who offers shelter to his disconsolate soul. That’s his home, writes Gulzar. In Hobbit, JRR Tolkien writes always about how important Home is. Bilbo always wants to get out of Bag End and yet when he finally he steps inside after his perilous journey, he finds he left a Home behind which was his friends. Home is just not a place then, but a solace, something which is not just a structure but beyond it. In Dunkirk too, upon landing on the English soil, a blind old man offers rugs to the tired soldiers and says “well done”. It is this feeling of acceptance despite all failures that home stands for. It is this comfort that home stands for, like a firm ground under your feet.

Sometimes I feel that this home, going away from it and coming back, is a central theme of human life. Tolstoy writes (and I frequently twist the words) that human life is like a tussle between two tendencies, one of settling down and other of adventure. Adventure takes you away from home and then you try get back, at times to find that it’s not home anymore. Even Odyssey follows the same theme. To find home, that quantum of solace is the biggest treat. Home can be a place, a structure, a person or even a state of mind, a place where one becomes free, calm, happy, blissful and peaceful. Once you find it, it stays with you. Like all good things, your time at ‘home’ also comes to an end. But then it guides you, like a beacon. It flows through every art you create, like a central string connecting all the beads, and makes you happy at every passing moment. Until that time, it’s is hiraeth!

12 August 2018

Pune

Posted in Uncategorized | यावर आपले मत नोंदवा

अंघोळ

जितक्या लवकर लावता येईल तितक्या लवकर अंगाला साबण लावायची औपचारिकता पार पाडली आणि मगाने अंगावर एकापाठोपाठ एक पाणी ओतलं. साबण पुरता धुतला गेला याची खात्री झाली तेंव्हा बाजूच्या खुंटीला लावलेल्या टॉवेलने अंग पुसायला सुरुवात केली. झाली एकदाची अंघोळ.

जीवाला प्रचंड शांतता देणारा सोपस्कार म्हणजे अंघोळ. रविवारी उशिरा उठावं. आळसावलेल्या हातांनी ब्रश करावा, चहा घ्यावा आणि पेपर वाचत बसावं. काही न काही कारण काढत अंघोळ पुढे ढकलत रहावी, जेवण करावं आणि मग गार गार पाण्याने सावकाश त्वचेचा प्रत्येक भाग भिजवत अंघोळ करावी. सोबत मोबाईलवर कोणतंतरी सुंदर गाणं असावं. शॉवर सुरू करावा आणि त्यातून पडणारा थेंबन थेंब अंगावर पडतानाची जाणीव… साबणाचा फेस अलगद त्वचेवर पसरताना बघणं, वरून अलगद बरसणाऱ्या शॉवरच्या धारांनी तो विरघळून जाताना बघणं ही एक वेगळी मजा आहे. असं छान अर्धा तास वगैरे आत मनसोक्त भिजल्यावर जी झोप लागते तिचं वर्णन शब्दांत करता येत नाही.

Posted in Uncategorized | यावर आपले मत नोंदवा

शांतता

शांततेच्या शोधात आहे मी. झऱ्याच्या चमकत खळखळ करत वाहणाऱ्या पाण्याची असते तशी शांतता. वाऱ्याच्या

Posted in Uncategorized | यावर आपले मत नोंदवा

म्हणून लिहित गेलं पाहिजे

लेखणी सरसावून बसतो. पुन्हा काहीतरी लिहायचं आहे. काही असं ज्याला वैश्विक अपील आहे. एक असा आरसा ज्यात प्रत्येकाला आपलं प्रतिबिंब दिसेल. एक बीज गवसतं मला ज्यात मला एक वृक्ष दिसतो. पूर्ण जगाला आपल्या सावलीत घेण्याचं सामर्थ्य असणारा महावृक्ष. एक प्रसंग असतो ज्यातून बरंच काही सुचतं. असं वाटतं त्या बीजाला मोठं होऊ द्यावं. तो प्रसंग, त्यातून येणारे विचार, त्यांचे अनेक कंगोरे ध्यानी येऊ द्यावेत. मग लिहावं. आळसाला “योग्य वेळेचा शोध” असं गोंडस नाव देऊन मी तिथेच थांबतो. काही वेळा खरंच मला माझा विचार पुरेसा वाटतही नाही. पण काही वेळा नुसताच आळस असतो. लिहिणं काही होत नाही. हळूहळू प्रसंग विस्मृतीत जातो. ते बीज जे हातात घेऊन मी फिरत असतो त्याला फुटलेला अंकुर कोमेजतो. मी पुन्हा तिथेच आहे. नव्या बीजाच्या शोधात ज्यात मला पुन्हा तो महावृक्ष दिसेल. नव्या प्रसंगांच्या शोधात ज्यातून पुन्हा नवे विचार, नवे कंगोरे, नव्या जाणीवा गवसतील.

काय लिहावं हा वैश्विक शोध आहे. व पु काळे एका ठिकाणी लिहितात “एकच व्यास, बाकी सारा लिहिण्याचा हव्यास”. खरंय! तो हव्यास मला पुढे नेतो. आळस, आपलं लिखाण अमुक दर्जाचं हवं, अमुक व्याप्तीचं हवं ही स्वतः तयार केलेली व्याख्या मला मागे ओढते. काय लिहावं याचं उत्तर शोधताना पु शी रेग्यांची एक कविता मला आठवून गेली. सहस्त्राक्ष या कवितेत पु शी रेगे लिहितात,

संकोचाने, बेपर्वाईने किंवा आणखी कशाने
मंडळीत तू मजकडे पाठ फिरवीशी, बघते!
परंतु दुष्टा, रंध्रारंध्रांतून निपटीसी टिपसी मजला
सहस्त्राक्ष तू
पण मी ही पापीण
जळते, जळते. जळते,

एका प्रियकर प्रेयसी मधला एकमेकांपासून नजर चोरण्याचा क्षण इतक्या सुंदर कवितेचा गाभा होऊ शकला हे विलक्षण आहे. प्रसंग येत जातात तसं त्यातलं सौंदर्य हुडकावं, व्यक्त व्हावं हे लक्षात येतं. प्रसंगातून येणारे विचार आपले आपण खुलत जातात, नवनवीन अनुभव येतात तसे त्या विचारांचे नवे कंगोरे ध्यानी येत जातात हे ध्यानी येतं. बीज आपलं आपण वाढतं, सारखं दहादा मोजपट्टी घेऊन अंकुराचं माप घेतल्यानं किंवा खत टाकत राहिल्याने त्याचा वाढण्याचा वेग वाढत नाही. उशिरा का होईना हे जाणवलं आहे.

आपला शब्द वैश्विक आणि दर्जेदार होईल तेंव्हा होईल, पण तो आधी लिहिला गेला पाहिजे. व्यक्त होणं गरजेचं आहे. राल्फ वाल्डो इमर्सन एका ठिकाणी लिहितो की आधी एक विचार असतो तुमच्यापुरता. तो पूर्ण ताकदीने व्यक्त झाला की बाहेर पडून वैश्विक होतो. तुमचा वैश्विक झालेला विचार पुन्हा जेंव्हा दुसऱ्या कुणाचा त्याच्यापुरता त्याचा विचार होतो तेंव्हा खरं वर्तुळ पूर्ण होतं. म्हणून व्यक्त झालं पाहिजे कारण या विचाराच्या प्रवासाची सुरुवात तुम्ही तो व्यक्त करण्यातून होते. म्हणून लिहीत गेलं पाहिजे.

नागपूर

१६ मे २०१९

Posted in Musings of a wanderer | Tagged | १ प्रतिक्रिया

Once I had a vase

I once saw a vase. Clear as the water from those untouched lakes. Transparent as the glass. It was sitting on the display at a shop. Touched only by the velvet it was kept on. In between I could see sunlight touching it’s rims and behold. It did something to them. The rim started to reflect light in shades unseen. It showed me colors I had not envisioned before. Beauty unseen. And there I stood gazing at the vase. I once saw a vase and I wish I could have it.

I once had a vase. Akin to one I saw a long time ago. When sunlight touched it’s rims, it reflected colors that were unforeseen. That day I thought this piece of art needs more. Maybe a design to grace this marvelous piece of art. I look at the vase and start planning what designs to etch on the glass. Maybe a waterfall. Maybe just clouds and sunlight diffusing through it. Maybe a tree with green leaves and chirping birds. I stop there. Too many things to imagine, too many things to do. I look at my watch. It’s 1130 in the night already. Time to bed. Etching can wait.

I once had a vase. Akin to one I saw a long time ago. When sunlight touched it’s rims, it reflected colors that were unforeseen. I looked at it’s beauty and I was thrilled. It was something brilliant, out of the world. I wish I could add my few cents to it. I thought if I could add some water to it. And keep it under a nice light bulb. Maybe I’ll put flowers in the vase. And add colors to the water. Then the whole vase would reflect colors when sunlight touched it. I’d look at it’s beauty and marvel still. I’d look at the daisies and tulips and roses and asters. And would wonder what’s more beautiful, the light, it’s reflections, the flowers, their symmetry or lack thereof, or just the whole combination. I’d stare at the vase and get lost in thoughts. But it’s 1130 in the night already. Getting lost in thoughts can wait. Flowers can wait.

I once had a vase. Akin to one I saw a long time ago. When sunlight touched it’s rims, it reflected colors that were unforeseen. Now it lies in the window. Spiders have woven their webs where I intended to keep flowers. Dust has settled on it’s rims. Few scratches are visible where I intended to etch design or trees and waterfall and clouds. The vase lies abandoned. Derelict is the word. Oblivion can be one. Forgotten can be too. I look at it and try to remember what plans I had for it. But it’s 1130 in the night already. Remembering plans can wait. Vase can wait. I have waited long enough already.

Kolhapur

9th May 2019

Posted in Musings of a wanderer | Tagged | यावर आपले मत नोंदवा

नवनवोन्मेषशालिनी

दिल से चं टायटल साँग सुरू होतं. आज किमान दहा एक वेळ ऐकलं असेल. हळूहळू त्यातली जागा न जागा लक्ष्यात येऊ लागली आहे. रहमान कुठे कुठे वळणार, कोणत्या जागी कोणता सूर कसा पकडणार हे कळू लागलं आहे. त्या साऱ्या वरून सुंदर दिसणाऱ्या गाण्याच्या प्रत्येक क्षणात किती सुंदर नक्षी केली आहे हे कळू लागलंय. काही गाणी ऐकताना बरंच काही फील होतं. काही वेळा ते लिहिलं जातं, काही वेळा लिहावं वाटतं पण जमत नाही. पण काही वेळा न लिहिलेलं बरं असतं. हे गाणं त्यापैकी एक. दिल तो आखीर दिल है ना, मिठी सी मुश्किल है ना म्हणताना रहमान ला ऐकावं की पिया पिया म्हणणारा कोरस ऐकावा हा प्रश्न पडतो. मागे आमच्या ज्ञानेश्वर पाटलाने खूप छान माहिती दिली होती. निमिष म्हणजे डोळ्याची पापणी लवताना लागणारा वेळ. निमिषाचा शंभरावा भाग म्हणजे त्रुटी. त्रुटीचा तिसावा भाग म्हणजे तत्पर आणि तत्पराचा हजारावा भाग म्हणजे लग्न अशी मांडणी आहे. या गाण्याचं ट्युनिंग त्या लग्नाच्या पातळीपर्यंत आहे. या अशा गाण्याबद्दल लिहिणं हा शुद्ध गाढवपणा आहे. ही या पातळीवरची कला खऱ्या अर्थाने पहायची, तिला दाद द्यायची तर ती तशीच एक कलाकृती बनवून. मनात येणारे शब्द वेचून त्याची माळ बनवणं हा ताजमहालाला विटा लावण्याचा प्रकार आहे. तिथे आतलं, ओरिजिनल काही हवं.

एव्हाना कर्वे पुतळा आला आहे. झाकलेला महर्षी कर्वेंचा पुतळा एखाद्या सुंदर कलाकृतीसारखा आहे. वि स खांडेकर आपल्या विजयस्तंभ कथेत उभी करतात ती शांतीदेवता, किंवा मुघले आझम सिनेमातला संतराष बनवतो तशी मूर्ती असावी असं वाटत राहतं। लॉर्ड ऑफ द रिंगस सिनेमात तुटलेली भंगलेली ती तलवार हाती धरलेली एक मूर्ती आहे. अतीव सुंदर. मला कर्वेंच्या पुतळ्याच्या जागी तीच मूर्ती दिसते. जाणीव होते की दिल से सारखं काही बनवणं आपल्या हातात नाही. तपशीलातले कितीही बारकावे टिपले तरी अशी मूर्ती बनवणं आपल्याच्याने शक्य नाही. सृजन हा आनंद वेगळाच. सृष्टी बनवणारा देव सुद्धा हा आनंद मिळवता झाला. त्याची कलाकृती वेगळीच. अपूर्ण असूनही पूर्ण असलेली. अपूर्णत्वात पूर्णत्व साधण्याची अफाट वैचारिक पातळी त्यालाच जमली. थोडक्यात लिहिणं, गाणं, वाजवणं, बनवणं किंबहुना सृजनाच्या निर्भेळ सुखाला आपण पारखे. असं असूनही लिहीत राहा.

२६ फेब्रुवारी २०१९

पुणे

Posted in Musings of a wanderer | यावर आपले मत नोंदवा

अपूर्णाई

टायटल अगदी लगेच सुचलं. पुढचा मसुदा अजून लिहायचा आहे. कागदावर अगदी सहज ओघळणारे शब्द. त्यांना वळण देऊन त्यांची अर्थपूर्ण वाक्य बनवावी, ज्या विषया बद्दल लिहितोय तो विषय, त्याचा मूड पाहून शब्द निवडावे, समोर झालेली कलाकृती पाहून थोडा संतोष मिळवावा. तेवढ्यात जाणवतं की जे समोर आहे ते आणि जे आत होतं यात काही फरक आहे. कागदावर उतरलेली रंगाची छटा जरा निराळी आहे. ती शाई किंचित फिकट किंवा गडद उमटली. चित्रातल्या चेहऱ्यावरल्या डोळ्यात भाव दाखवताना कदाचित थोडे जास्तच भाव टाकले गेले. मधल्या रेषा जरा जास्तच घट्ट झाल्या.

दुसऱ्यांच्या शब्दांची माझ्या वाक्यांमधली पळापळ पाहून थकायला होतं. पण माझ्या अनुभवांना सांगायला याहून सुंदर मला गवसत नाही. मी किंचित थबकतो आणि तो वेगळा दिसणारा, आयात केलेला मेळावा घेऊन पुढली गोष्ट चालू लागतो. आत फुटणारा टाहो एव्हाना जीवघेणा आहे. मनात प्रकटणारे आणि तितक्यात लुप्त होणारे शब्द कागदावर पकडायची धडपड सुरू आहे. किती लिहू, कसं लिहू , काय लिहू हे प्रश्न घोंघावत राहतात. शिवाय ज्या विषयावर लिहायचं आहे त्याची आपली चौकट आहेच. या चौकटीत जे लिहायचं आहे ते कुठेतरी संकोचून जातं. जो मी आहे तो कागदावर उतरतच नाही. इतक्यात फोन वाजतो… आपण ऑफिसमध्ये आहोत ही जाणीव होते. कोण काय करतंय इतकं बघायला जातो आणि आलेला मूड निसटून जातो.

हा मूड का आला याचा विचार करताना मी बर्फी सिनेमातल्या फिर ले आया दिल कडे जातो. प्रेम तिघांनाही आहे. बर्फी दोघींना आवडतो. बर्फीला दोघी आवडतात. बर्फी आणि झिलमीलच्या घरी श्रुती येते तेंव्हा त्यांचं एकमेकांना धरून असणं, त्यातलं प्रेम पाहून, आपल्याला कधीही जे मिळालं नाही ते हिला मिळलं आहे याची तिला होणारी जाणीव स्पष्ट दिसते. श्रुतीचं सौंदर्य आणि बर्फीचं तिच्या सोबतचं वागणं बघून झिलमिलचा सुद्धा जळफळाट होतो. श्रुती साडी नेसते म्हणून स्वतः साडी नेसायची तिची खटपट चटका लावून जाते.बर्फीची झिलमिलबद्दल असणारं प्रेम आणि श्रुतीबद्दलचं आकर्षण यात चाललेली ओढाताण आहे. थोडक्यात सारंच अपूर्ण आहे. “उसे मुकम्मल कर भी आओ वो जो अधुरी सी बात बाकी है” अरिजित गात असतो. सगळंच अधुरं आहे, अपूर्ण आहे.

हा भाग लिहायला बसलो तेंव्हा पाहिलं वाक्य लिहून एक दिवस झाला आहे. ब्रेक लागला होता म्हणून पुन्हा त्याच मूड मध्ये जायला ते गाणं ऐकलं. गेल्या वेळचा फील आता आला नाही. त्या अर्थांने हे सुद्धा अपूर्णच. गेल्या वेळचं गाणं वेगळं. त्यातली अपूर्णता शब्दांकडे लक्ष न देता सुद्धा अंगावर आली होती. या वेळी ऐकलं तेंव्हा सुई टोचल्यासारखं झालं. अपूर्णतेची सवय पडली असावी.

हे लिहायला घेतलं तेंव्हा काहीतरी सुचलं होतं. माझी अपूर्णता दिसली होती. टोचली होती. खुपली होती. जे लिहायचं आहे ते पूर्ण सांगता किंवा लिहिता येत नाही, त्या प्रयत्नात जे वाटतं ते सुद्धा सुटून जातं आणि जे शब्दात पकडलं गेलं आहे ते सुद्धा जे वाटलं होतं त्याची सावली बनून उरतं. थोडा वेळ गेला की पुन्हा जे जे वाटलं होतं ते कुठेतरी दबून जातं. काही वेळा दाबावं लागतं. पुन्हा कधीतरी ट्रिगर मिळतो आणि जुना मासला वर येतो. जे वाटलं होतं ते त्रोटकपणे आठवतं. हे ही अपूर्ण. सगळंच अपूर्ण. मी सुद्धा,

१७ फेब्रुवारी २०१९

पुणे

Posted in Musings of a wanderer | 2 प्रतिक्रिया